Pain in the ass

This blog is a pain in the ass, for a number of reasons. First of all because it will be the first to be written in English, as I guess it no longer makes sense to only serve my Dutch friends while being surrounded by other nationalities 24/7. So please excuse me for any Dunglish typos or other silly sayings.

Second, I have been struggling for weeks to find the means to summarise all that I have experienced in a piece that will not bore you within seconds. I’m afraid it won’t come anywhere close to what it’s been like, but as time passes and more things happen all the time, it is probably not the best of ideas to wait any longer. So I’ll give it a try.

6 weeks have passed and only less than 1.000 km have been travelled since I got off the love boat. It was actually quite shitty that it was as great as it was, as it is hard to beat. But by now I have totally lost track of which of the many new and great experiences has been the best. And that is only until so far.

Is it the discovery of this thumbnail of the stunning state of Bahia, where the people seem not to just be amazingly pretty wherever you go and whatever they (hardly) wear, but are also extremely nice and almost without exclusion greeting and chatting to you, even when your Portignol is still poor? Is it the life-changing experience of (attempting to go) surfing, ridding myself of my fear of the ocean, musing over life while sitting on your surfboard facing palm fringed beach lines? Or will it be the 7 day dream at Universo Paralello; a new years, psytrance, beach festival, where - again - it’s hard to not step (literally) on the most beautiful group of people I’ve ever seen and which left me wanting to live in the 70’s? Perhaps it was the hilarious sessions of laughter with the best friends of the moment until your abs ache? Or the precious insights and learnings, mostly felt after speaking to one of those special folks you’ve gotten to know so well, so quickly?

 

Or will it be all of the above, summarised when on your own, swinging in a hammock or staring at the stars in the middle of the night, and you pinch yourself to come to realize that you’re living the dream you’ve only started a little while ago?

Brazil; so far you’ve been nothing but amazing to me and candy to my eyes in every way. I’m very much looking forward to every moment yet to come that we will spend together. Obrigada! 

 


OK peeps – Tchau for now!

Krekels op zee

Las Palmas, Gran Canaria - Spanje: THE BEGINNING!

Met knuffels, groepsmeditatie, glutenvrije pannenkoeken en gerechten van ingrediënten gered van de dumpster dood, trapt het avontuur op Gran Canaria af. Als een stel kinderen dat naar Sinterklaas uitkijkt, vraagt iedere 10 minuten iemand zich wel hardop af hoe het gaat zijn, straks. In 9 dagen gaan we met minstens 20 man van het hostel de Atlantische Oceaan oversteken met een repositioning cruise; voor weinig meeliften met een cruiseboot op haar terugweg naar het halfrond waar de zomer weer begint. Vol verwachting kloppen onze hartjes.

Las Palmas, Spanje - Salvador, Brazilië: CRUISE OF A LIFETIME

Wat we ook bedacht hadden; alles was nog minstens 10 keer vetter. En daarmee is deze ervaring rechtstreeks de top-lijst in geschoten. Jonglerende en hoelahoepende hippies, Digital Nomads, Balkan maffia, een paar meer reguliere cruisegasten (a.k.a. ‘the old people’) en een groepje ‘uncategorized’ of ‘all of the above’.

De hele ervaring is niet samen te vatten in een blog van leesbare lengte, merk ik. Het is in m’n eigen hoofd al nauwelijks te bevatten. Maar ik doe een gooi.

Stel je voor… Een surrealistische wereld. Een drijvend dorp met eerder genoemde samenstelling aan wonderlijke figuren die al dan niet met de hysterische animatie mee doen. De puurste sunsets & sunrises terwijl de maan al aan de hemel staat als je achterom kijkt. Gefrituurd worden bij factor 50 zonder dat je het merkt vanwege het heerlijkste zeewindje dat je ooit gevoeld hebt. Dagenlang geen land in zicht. Je met elkaar verwonderen alsof je nog nooit iets van vasteland gezien hebt als dat op dag 6 wel gebeurt. De albatros die op 1500km van elk mogelijk stuk kust een uurtje met ons meevliegt in het schemerlicht de oorzaak is van een kwartier filosoferen over de wonderen der natuur. Staren over het water, zoekend naar dolfijn, walvis, haai of wat dan ook. Praten over alles en niets. En veel van deze dingen onder meer dan prima eten en een van de onbeperkte drankopties die we hebben met ons free loading wristbandje. Het is telkens alsof we met onze gekke maar oh zo vredelievende community per ongeluk in een droomleventje zijn beland op een luxueus, goed georganiseerd, happy island.        
                                   

Nog een magisch moment voor in de boeken: de evenaar kruisen en dit groots vieren met je beste vrienden van het moment. En nog maar een cocktail - wel een hele speciale die we nog niet gehad hebben voor de gelegenheid. Op het achterdek neem ik een momentje voor mezelf en zie ik een hele hoop niets en tegelijkertijd het hele noordelijk halfrond achter ons wegtrekken in de sporen van het schip, bij het bijna volle maanlicht en begeleid door de muziek van gratis meeliftende krekels. Daarna is het tijd voor de pool party. Geen buurman die erover zal klagen.

En dat je dit en meer dan deelt met al die bijzondere snuiters om je heen; die honderden onbekenden die op dit moment je alles zijn. Dat is misschien wel het mooiste van deze trip of eigenlijk wel van elke trip. En dit alles ook nog eens voor minder centen dan wanneer ik thuis was gebleven. Dief van m'n portemonnee!

OK - Tschau

OMG! I'm OMW to Brazil!

Eventjes was de reiskriebel verdwaald. De weg kwijt, in een oord waar het niet eerlijk leek zoiets tofs te gaan doen: avonturen beleven in deze mooie, geweldige wereld, omdat die er momenteel zo afgrijselijk bij staat op sommige plekken. Tranen om beelden en berichten van de aanslagen van de afgelopen dagen, soms afkomstig van dierbare vrienden die er dichtbij waren. Hypocriet en naïef misschien, wetend dat dit op veel plekken zo vaak gebeurt en zelfs ‘normaal’ is. Blijkbaar wordt zoiets pas heel echt (voor mij) als ik het zelf bijna kan voelen. De wanderlust was even spoorloos. “Als het zó moet, laat dat droomleven dan maar zitten joh..”

Ha! Dus mooi niet hè, dat ik wie dan ook die macht geef! Een rondje get2gethers met mijn Hollandse matties en familia zit vers in m’n mentale rugzak en mijn Mokums paradijs in goede handen achtergelaten. Buckled up door Transavia en na m’n leven weer in 55 liter weten samen te vatten, voel ik het gelukkig weer. Voor de volle 100%. De vrouw naast me heeft geen kind aan me; dit keer geen kletspraatjes, niks. Dit eerste stukje wil ik heel bewust alleen meemaken. Socializen komt straks wel weer, weet ik.

Anderhalf jaar terug ben ik 100% gaan ZZP’en. Schrijven, communicatieprojecten uitvoeren, managers assisteren, events managen en nog meer leuke dingen; dat kan ook  prima zonder contract én vaste locatie, dacht ik zo. Freedom to the max! (Promopraatje tussen haakjes: zakelijke website komt zo snel mogelijk!)

Vandaar dat ik de hele vlucht alleen maar belachelijk kan grijzen om het gevoel dat ik nu heb. De komende maanden – vraag me niet hoeveel – reis ik en werk ik. Niet teveel van het laatste natuurlijk, want veel uren draaien vanuit een hangmat is niet goed voor je rug. Een goede werk-reis-balans vinden is dus key!

Verder is het plan eigenlijk dat er geen plan is, behalve dat ik nu in een vliegtuig naar Gran Canaria behoor te zitten (check). Omdat ik daar over 2 dagen aan boord ga van een cruiseboot. Naar Brazilië. BRAZILIË!

“En daarna?”, is de vervolgvraag dan vaak. “Daarna”, zeg ik dan, “daarna zien ik het nog wel”. Laat de wind mij maar ergens heen wapperen. Destination unknown.

Kijken jullie in de tussentijd alsjeblieft uit daar? Anders komen jullie maar allemaal naar het altijd veilige Zuid-Amerika.

I keep jullie on the height from hier, yes?!

OK – Doei